what's with rain that makes me happy?

it's the cold breeze
the hot coffee
the warm humid...

the touch of drizzle into my skin
the sound of its drops pouring from the clouds
the glitter that sets my eyes to sleep...

Kamatayan

Kasing gasgas ng kahirapan, pag ibig, korap na pulitiko, at amnesia sa telenovela.

Bakit ko ba naiisip ang kamatayan?

Napaka simpleng salita sa napaka simpleng katha.

Marami akong nababalitaang namamatay. Mga kakilala. Dalawa. Isang namatay sa aksidente, o kapabayaan, at isang namatay sa sakit. Mahirap mamatay, siguro… di ko pa naman nararanasan. At kapag naranasan ko siguro, huli na ang lahat para maisalaysay ko sainyo kung anong pakiramdam.

Pero bakit ngaba takot sa kamatayan ang mga tao? Ang una kong naisip, marahil meron pa silang di nagagawa. Sa sarili ko, yun ang dahilan ko kung bakit ayoko pang mamatay. Ayokong mawala sa mundo nang hindi ko pa nagagawa ang mga gusto kong gawin, nang hindi ko pa nasasabi ang mga gusto kong sabihin, nang hindi ko pa naipaparamdam sa mundo ang presensya ko bilang tao.

Everything happens for a reason, sabi nila. Pati kamatayan, may dahilan.

Alam kong totoo yun.

Alam kong may basehan.

Pero di ito tanggap ng karamihan. 

Bakit?

Hindi ko alam.

Siguro dahil nga may kanya-kanya rin tayong dahilan para mabuhay at para iwasang mawala sa mundong ito, na kahit puno ng kamunduhan ay natutunan na nating mahalin, eto lang naman ang meron tayo. 

Wala nang iba.

As if we have any choice.

Iba’t iba ang dahilan natin para may mabuhay. Ibat iba rin ang dahilan o paraan kung paano tayo mamamatay, katulad ng DNA composition, fingerprint, at zebra stripes.  

Hindi ko maisip ng lubusan kung anong kahihinatnan ko kapag ako naman ang nawala sa mundo ng ganito kaaga. Una dahil hindi ko pa nagagawa ang mga gusto kong gawin, marami pa kong di nasasabi sa mga taong mahahalaga sakin. Ni hindi ko pa nga nagagawang makipag sex o pumatay ng tao. Pangalawa, dahil gusto ko pang magbago, ayokong mamatay sa ganitong estado ng ideyolohiya, ganitong estado ng pamumuhay, ganitong estado ng pag iisip, ni walang pinaniniwalaang katotohanan, kung may katotohanan man o kung magkakaroon man ng katotohanan ang mundong to’. Pangatlo, marami pa akong hindi naiintindihan, marami pa akong hindi alam…gusto ko pang matuto.

Gusto ko pang maranasan ang maraming bagay. Umakyat ng bundok, mag-alaga ng penguin, makipag rally, magtayo ng bahay,mag aral ng gusto kong aralin, makakita ng aurora, pumunta sa Greece, Italy, Spain, London, France, Germany, at Switzerland, tumayo sa lugar na walang gravity, kumain ng ampalaya ng hindi pinipilit, makapang asawa, magkaanak, bumuo ng pamilya, makitang magka anak ang (mga) anak ko, magkape kasama ang asawa ko sa balkunahe ng bahay naming kapag 60 years old na kami (di na ko nangangarap ng mahabang buhay, basta nagawa ko ang mga dapat kong gawin, at alam ko din namang maikli lang ang life span ng mga tao ngayon dahil sa pollution).

Kung bukas man, mamaya, ngayon o sa makalawa ako mawawala.
Marami akong magiging hinanakit. Na malamang di ko na rin naman mararamdaman at maiisip kasi nga patay na ko.

Alam ko ang kahalagahan ng buhay, sadyang di ko lang alam kung paano gamitin ng tama, kung paano I-maximize ang gamit.  Sabagay, wala naman talagang gamit o bagay na nama-maximize ang use.

Dapat lang sigurong alamin ang tamang gawin, sa tamang oras. Nang sa ganun di ka magsisi kung sakaling makalimutan mong huminga.

Takot pa rin akong mamatay. 

Takot na takot.

Ayokong maiwan.

Ayokong maiwanan.